ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെടുന്ന സർവകലാശാലകൾ

സജീവമായ ബൗദ്ധികസംവാദങ്ങളുടെയും ആശയസംഘട്ടനങ്ങളുടെയും വേദിയാകേണ്ട ഇടങ്ങളാണ് സർവകലാശാലകൾ. പുതിയ സത്യങ്ങൾ കണ്ടെത്താനും അറിവിന്റെ അതിരുകൾ വികസിപ്പിക്കാനും സാധിക്കുന്ന ഒരിടം. എന്നാൽ കേരളത്തിലെ സർവകലാശാലകളുടെ ഇന്നത്തെ അവസ്ഥ തികച്ചും വിരോധാഭാസമാണ്. അറിവ് ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കേണ്ട ഈ കേന്ദ്രങ്ങൾ പലപ്പോഴും വെറും ഫയലുകൾ നീക്കുന്ന കാര്യാലയങ്ങളായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ചട്ടങ്ങളും നിബന്ധനകളും ഒപ്പുകളും നിറഞ്ഞ നൂലാമാലകൾക്കുള്ളിൽ സർവകലാശാലകളുടെ അക്കാദമിക് സത്ത നഷ്ടമാകുന്ന കാഴ്ചയാണ് നാം കാണുന്നത്.

സർവകലാശാല എന്നത് കേവലം ഒരു ഓഫീസ് സംവിധാനമല്ല; മറിച്ച് അധ്യാപകരും വിദ്യാർഥികളും ഗവേഷകരും ഒത്തുചേരുന്ന ഒരു ബൗദ്ധികസമൂഹമാണ്. ക്ലാസ്മുറികളിലും ലൈബ്രറികളിലും നടക്കുന്ന ഓരോ സംഭാഷണവുമാണ് പുതിയ ചിന്തകൾക്ക് വിത്തുപാകുന്നത്. എന്നാൽ അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റീവ് ജോലികളുടെ ആധിക്യം കാരണം ഇത്തരം സംഭാഷണങ്ങൾ അന്യമാകുമ്പോൾ സർവകലാശാലയുടെ പ്രസക്തി തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.

ഭരണപരമായ കാര്യങ്ങൾ ഒരു സ്ഥാപനത്തിന്റെ സുഗമമായ നടത്തിപ്പിന് അത്യാവശ്യമാണെന്നതിൽ തർക്കമില്ല. എന്നാൽ സർവകലാശാലയുടെ മുഴുവൻ ശ്രദ്ധയും അതിലേക്ക് മാത്രമായി ചുരുങ്ങുന്നതാണ് പ്രശ്നം. അധ്യാപകർ തങ്ങളുടെ വിലപ്പെട്ട സമയവും സർഗാത്മകതയും ഫയലുകൾക്കായി മാറ്റിവെക്കേണ്ടി വരുമ്പോൾ അത് ഒരു തലമുറയ്ക്ക് ലഭിക്കേണ്ട ജ്ഞാനത്തിന്റെ നഷ്ടമായി മാറുന്നു.

വിദ്യാർഥികളെ പഠിപ്പിക്കുക, ഗവേഷണങ്ങൾക്ക് വഴികാട്ടുക തുടങ്ങിയ അധ്യാപകന്റെ പ്രാഥമികധർമങ്ങൾ നിർവ്വഹിക്കാൻ പോലും സമയമില്ലാതെ ഓഫീസുകൾ കയറിയിറങ്ങുന്ന കാഴ്ച പതിവാണ്. ശമ്പളം കൃത്യമായി ലഭിക്കാനും, ഗവേഷണാനുമതികൾക്കുമായി അവർക്ക് ഫയലുകളെ പിന്തുടരേണ്ടി വരുന്നു. ഇത് അക്കാദമിക് അന്തരീക്ഷത്തെ വിരസമാക്കുന്നു. ഭരണപരമായ വീഴ്ചകൾ പലപ്പോഴും വ്യക്തികളുടെ കരിയറിനെത്തന്നെ ബാധിക്കുന്നുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന്, സി ബി ഐയിൽ അസിസ്റ്റന്റ് പ്രോഗ്രാമർ തസ്തികയിലേക്ക് തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടിട്ടും സർവകലാശാലയിൽ നിന്ന് യഥാസമയം സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ലഭിക്കാത്തതിനാൽ ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ട താൽകാലിക അധ്യാപകന്റെ അനുഭവം ഈ സംവിധാനത്തിലെ ജീർണതയുടെ തെളിവാണ്. സെമിനാറുകൾ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിനും ഗവേഷണപ്രോജക്റ്റുകൾ തുടങ്ങുന്നതിനും നേരിടേണ്ടിവരുന്ന നൂലാമാലകൾ അക്കാദമിക് വളർച്ചയ്ക്ക് വലിയ തടസ്സമാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.

വർത്തമാനകാലത്ത് സർവകലാശാലകളെ വിലയിരുത്താൻ റാങ്കിംഗുകളും വിവിധ പാരാമീറ്ററുകളും ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഇവയ്ക്കപ്പുറം, സ്വതന്ത്രചിന്തയും വിമർശനാത്മകമായ സമീപനവുമാണ് ഒരു സർവകലാശാലയുടെ യഥാർഥ അളവുകോൽ. ജാക്വിസ് ദെറീദ (Jacques Derrida) നിരീക്ഷിച്ചതുപോലെ, സർവകലാശാലകൾ അധികാരങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും അനീതിക്കെതിരെ ശബ്ദിക്കാനും കഴിയുന്ന സ്വതന്ത്ര ഇടങ്ങളായിരിക്കണം.

കെ-റീപ്പ് (K-REEP) പോലുള്ള നൂതനപ്രക്രിയകൾ സ്വാഗതാർഹമാണെങ്കിലും, അവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഭരണനിർവഹണജോലികൾ അധ്യാപകരുടെ മേൽ അമിതഭാരമായി അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെടുന്നത് അവരുടെ അക്കാദമിക് പ്രവർത്തനങ്ങളെ പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കുന്നുണ്ട്.

കേരളത്തിലെ സർവകലാശാലകൾ നേരിടുന്നത് കേവലം ഒരു അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റീവ് പ്രശ്നമല്ല, മറിച്ച് ഒരു ദിശാബോധത്തിന്റെ അഭാവമാണ്. അഡ്മിനിസ്ട്രേഷൻ സംവിധാനങ്ങൾ അക്കാദമിക് പ്രവർത്തനങ്ങളെ സഹായിക്കാനുള്ള ഒന്നാകണം, മറിച്ച് അവയെ നിയന്ത്രിക്കാനുള്ളതാകരുത്. അത് ഭരണപരമായ ജോലികൾ ലളിതമാക്കുകയും പൂർണമായും ഡിജിറ്റലൈസ് ചെയ്യുകയും വേണം. അക്കാദമിക് ജോലികളും ഭരണപരമായ ജോലികളും തമ്മിൽ കൃത്യമായ വിഭജനം ആവശ്യമാണ്. അധ്യാപകരുടെ അക്കാദമിക് സമയം സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം. ഫയലുകളേക്കാൾ ആശയങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ഒരു മനോഭാവമാറ്റം ഉദ്യോഗസ്ഥതലത്തിൽ ഉണ്ടാകണം.

ഒരു സർവകലാശാലയുടെ വളർച്ച അതിന്റെ ഭൗതികസാഹചര്യങ്ങളിലല്ല, മറിച്ച് അവിടെ ഉയരുന്ന ചോദ്യങ്ങളിലാണ്. ഫയലുകളുടെ ശബ്ദം അക്കാദമിക് സംവാദങ്ങളെക്കാൾ ഉച്ചത്തിലാകുമ്പോൾ ആ സ്ഥാപനം നിർജ്ജീവമാകുന്നു. ഭരണപരമായ തടസ്സങ്ങളെ മറികടന്ന് ചിന്തകളുടെയും സംവാദങ്ങളുടെയും ലോകത്തേക്ക് സർവകലാശാലകൾ തിരിച്ചുനടക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.