കോടതിമുറിയിലെ വായുവിന് അന്ന് പതിവിലും കൂടുതൽ ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു. ചുവരിലെ ഘടികാരം ഓരോ തവണ ശബ്ദമുണ്ടാക്കുമ്പോഴും അത് ഒരു നിരപരാധിയുടെ ആയുസ്സ് അളക്കുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. നിയമവിദ്യാർഥിയായ എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ആ മുറി കേവലം വിധി പറയുന്ന ഒരിടമായിരുന്നില്ല. സത്യവും മിഥ്യയും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം നടക്കുന്ന ഒരു കളമായിരുന്നു.
"സാക്ഷിയെ വിളിക്കൂ..."
ജഡ്ജിയുടെ ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു. പോക്സോ കേസായതുകൊണ്ട് ഇൻ-ക്യാമറ പ്രൊസീഡിംഗാണ് നടക്കുന്നത്. പുറത്തുനിന്നുള്ളവർക്ക് പ്രവേശനമില്ലാത്ത ആ അടച്ചിട്ട മുറിക്കുള്ളിൽ, പ്രതിക്കൂട്ടിൽ നിൽക്കുന്ന ആ മനുഷ്യനെ ഞാൻ നോക്കി. പ്രിയപ്പെട്ട മാധവൻ മാഷ്! സ്കൂളിൽ ഞങ്ങളെ മൂല്യങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ച അധ്യാപകൻ. തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന കുട്ടിയെ തൊട്ടടുത്ത് കാണാൻ പോലും അനുവദിക്കാത്ത രീതിയിലുള്ള വിഭജന സ്ക്രീനിന് പിന്നിലിരുന്ന് ആ കുട്ടി തന്റെ മൊഴി നൽകി.
കുടുംബങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ഏതോ പഴയ വസ്തുതർക്കത്തിന്റെ കനലുകൾ ഒരു കുരുന്നിന്റെ മൊഴിയിലൂടെ പകയായി പുകയുകയായിരുന്നു. "അദ്ദേഹം എന്നെ ഉപദ്രവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു..." പഠിപ്പിച്ചുവിട്ട പാഠം പോലെ ആ കുട്ടി പറഞ്ഞു. അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അത് പേടികൊണ്ടാണോ അതോ കള്ളം പറയുന്നതിന്റെ കുറ്റബോധം കൊണ്ടാണോ എന്ന് എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാനായില്ല.
പ്രതിഭാഗം വക്കീലിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ മാഷ് നിസ്സഹായനായി നിന്നു. കുട്ടികളുടെ മൊഴിക്ക് നിയമം നൽകുന്ന ആനുകൂല്യം അവിടെ സത്യത്തെക്കാൾ ബലവത്തായി. കൃത്യമായ തെളിവുകളില്ലാഞ്ഞിട്ടും, സാഹചര്യങ്ങൾക്കും ആ കുട്ടിയുടെ മൊഴിക്കും മുന്നിൽ മാധവൻ മാഷ് കുറ്റക്കാരനായി മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടു. പത്ത് വർഷത്തെ കഠിനതടവ്!
വിധി കേട്ട് കോടതിക്ക് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച ഹൃദയഭേദകമായിരുന്നു. തന്റെ ഭർത്താവിനെതിരെ ഉയർന്ന അപവാദം താങ്ങാനാവാതെ മാഷിന്റെ ഭാര്യ ആത്മഹത്യ ചെയ്തു എന്ന വാർത്തയാണ് ഞങ്ങളെ സ്വീകരിച്ചത്. ഒരു നുണയ്ക്ക് ഒരു മനുഷ്യായുസ്സ് തന്നെ ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് അന്ന് ഞാൻ പഠിച്ചു.
വർഷങ്ങൾ മൂന്ന് കഴിഞ്ഞു. ഒരു വൈകുന്നേരം കോടതി വരാന്തയിൽ വെച്ച് ഞാൻ ആ പെൺകുട്ടിയെ വീണ്ടും കണ്ടു. അവളിപ്പോൾ വളർന്നിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ പ്രകാശം കെട്ടുപോയിരുന്നു. ഒടുവിൽ മനസ്സാക്ഷിയുടെ വിചാരണയിൽ അവൾ തോറ്റുപോയി. സ്വന്തം അച്ഛന്റെ ഭീഷണിക്ക് വഴങ്ങിയാണ് അന്ന് അങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞതെന്ന് അവൾ രഹസ്യമായി വെളിപ്പെടുത്തി.
മാധവൻ മാഷ് ജയിൽ മോചിതനായി. പക്ഷേ, പുറംലോകത്തേക്ക് വന്ന അദ്ദേഹത്തിന് നഷ്ടപ്പെട്ടതൊന്നും തിരികെ ലഭിക്കാനായില്ല. മരിച്ച ഭാര്യയോ, തകർന്ന കുടുംബമോ, നഷ്ടപ്പെട്ട അന്തസ്സോ ഒരു കോടതിവിധിക്കും തിരിച്ചുനൽകാനാവില്ലല്ലോ.
അന്ന് ഞാൻ എന്റെ നോട്ട്ബുക്കിൽ ഇങ്ങനെ കുറിച്ചു:
"നിയമം തെളിവുകൾ ചോദിക്കും, പക്ഷേ കള്ളസാക്ഷികൾ നൽകുന്ന തെളിവുകൾ കൊണ്ട് നീതിയുടെ കഴുത്തു ഞെരിക്കുമ്പോൾ അവിടെ തോൽക്കുന്നത് മനുഷ്യത്വമാണ്.
സത്യം പറയാൻ ഭയപ്പെടുന്ന, സത്യത്തെ സ്വന്തം താൽപ്പര്യങ്ങൾക്കായി വളച്ചൊടിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിൽ നീതിക്ക് എങ്ങനെ ശ്വസിക്കാൻ കഴിയും? കള്ളസാക്ഷി എന്നത് വെറുമൊരു വാക്കല്ല; അത് ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിന് മേൽ പതിക്കുന്ന മരണ വാറണ്ടാണ്.”